Landschap weergeven, iets wat me raakt in kleur, vorm en ruimte. Bij voorkeur in de namiddagzon met fel tegenlicht dat schaduwen naar mij toewerpt. Niet het middaguur; dat is te hard, te meedogenloos...
Mooi kan gruwelijk zijn, schoonheid heeft met waarheid van doen. Graag wil ik een ode brengen, een vraag stellen, iets of iemand bejubelen, danken, toeschreeuwen. Me richten tot dat wat boven mij uitgaat, wat alles is, alles verbindt en alles bevat.
De expressie van die indruk en vanuit dàt landschap is een individueel proces en herkenbaar, al vele eeuwen. Mij gaat het om ‘de essentie van het waargenomene’ te verbeelden.